Plany podróży po Maderze

Planowanie podróży na Maderę według długości pobytu, a nie regionu, daje bardziej realistyczny wynik, a to centrum obejmuje długości pobytu, które pojawiają się najczęściej. Jeden dzień wystarcza jedynie na centralny Funchal — Zona Velha, Mercado dos Lavradores oraz kolejkę linową i sanki na Monte, jeśli starczy czasu — bez realnej szansy na dotarcie na wybrzeże północne czy wyżyny. Trzy dni dodają porządny poranek w Câmara de Lobos i przy Cabo Girão oraz jedną wędrówkę po lewadzie, zwykle Levada dos Balcões z Ribeiro Frio, bez uczucia pośpiechu.

Pięć dni to moment, w którym wygodnie mieści się dzień na wyżynach, czy to wschód słońca na Pico do Arieiro i spacer w stronę Pico Ruivo, czy dłuższa lewada, taka jak Levada das 25 Fontes w Rabaçal. Siedem dni pozwala na porządny podział między głównymi atrakcjami Funchal a naprawdę odległą wycieczką — pętla po wybrzeżu północnym przez Porto Moniz i São Vicente lub nocleg na Porto Santo to dwie opcje, które zasługują na osobny dzień lub dwa, zamiast wciskać je obok czegoś innego — plus Curral das Freiras i jedna lub dwie kolejne lewady dopełniające resztę.

Poza standardowymi planami opartymi na długości pobytu, to centrum obejmuje też plany tematyczne zbudowane wokół konkretnego priorytetu, a nie ustalonej liczby dni. Plan skupiony na lewadach traktuje oficjalne szlaki oznaczone numerami PR jako oś, wokół której planowane jest wszystko inne, w tym zapasowy dzień na wypadek zamknięcia szlaku po ulewnych deszczach, ponieważ opłacona rezerwacja nie gwarantuje, że ścieżka pozostanie otwarta. Plan na sezon poza szczytem koncentruje się na późnej jesieni lub wczesnej wiosnie, gdy tłumy są mniejsze, a ceny hoteli niższe niż w szczycie lata.

Plan rodzinny zamienia przeprawę PR1 i dłuższe trasy canyoningowe na łagodniejsze aktywności — Levada dos Balcões, kolejkę linową na Monte i popołudnie przy basenie w Porto Moniz — ponieważ pełne przejście przez góry rzadko udaje się z małymi dziećmi. Plan budżetowy opiera się na publicznych autobusach, zakwaterowaniu z własną kuchnią i darmowych punktach widokowych, takich jak Eira do Serrado, zamiast płatnych wycieczek i rejsów łodzią, które są największym pojedynczym wydatkiem większości podróży na Maderę; pozwolenia na lewady pozostają niewielkim, nieuniknionym kosztem rzędu trzech euro za szlak dziennie.

Plan bez samochodu niemal całkowicie unika prowadzenia, opierając się na zorganizowanych wycieczkach jednodniowych i sieci autobusowej wyspy, przydatny dla podróżnych, którzy wolą nie mierzyć się sami ze stromymi górskimi drogami Madery. W każdej wersji powracają te same kwestie planistyczne — jak bardzo zamknięcie szlaku może zakłócić napięty harmonogram lewad, rzeczywisty czas dojazdu na wybrzeże północne i ile naprawdę potrzeba na nocleg na Porto Santo — a strony z planami podróży tego centrum omawiają je dzień po dniu, zamiast zostawiać je na później.